Κωνσταντινίδης, Α. Αμαρτωλοί και κλέφτες

Περίληψη (των μη αρχιτεκτονικών τμημάτων του βιβλίου)

Να μη γίνει καμιά σύγχυση και νομιστεί πώς πρόκειται για «αρματολούς.» Αμαρτωλοί και κλέφτες πάει να πει πώς έχουμε να κάνουμε με μια εγκληματική ληστοσυμμορία που θέλει να ζει μέσα στην αμαρτία και γι’αυτό κλέβει (και παραποιεί) με ασύστολη αναίδεια και με ανέντιμες τεχνοτροπίες ό,τι ανήκει δικαιωματικά σε άλλους που θέλουνε να ζούνε αληθινά ελέυθεροι και λιτά και παραγωγικά. Το ΑΜΑΡΤΩΛΟΙ και ΚΛΕΦΤΕΣ είναι για ολόκληρη την υδρόγειο κι απλώνεται ως τα πέρατα της κάθε γης, έτσι που να μην υπάρχει τόπος με τη δική του, ο καθένας, πνευματική καλλιέργεια και υπόσταση, για να μην υπάρχει τίποτα που να είναι το απλό, το λιτό, το φυσιολογικό, το έντιμο και αληθινά όμορφο.  Στους αμαρτωλούς ξέφυγε αυτό που ισχύει ανέκαθεν για τον κάθε τόπο, για τον κάθε άνθρωπο: τίποτα δεν γίνεται από το τίποτα, το σήμερα υπάρχει γιατί έχει προϋπάρξει και ένα χτες και αύριο θα έχουμε κάτι να πούμε γιατί είχαμε κάτι πει και σήμερα και χτες και προχτές.

Ερχεται λοιπόν ο «μεταμοντέρνος», με οργισμένο κιόλας ύφος, και επιμένει πώς αυτός τώρα βρήκε μια παρανοημένη αλήθεια: πώς η αρχιτεκτονική (και όλη η ζωή) δεν είναι παρά ένα θέατρο με φανταχτερά κοστούμια και σκηνικά και όλοι πρέπει να είμαστε σε μια κατάσταση υπερδιέγερσης περιμένοντας το τέλος ή ό,τι άλλο δεν μπορεί να ξέρει κανείς, μα και γιατί και να το ξέρει…;

Βέβαια υπάρχει ιστορικό προηγούμενο. Οπως τίποτα δεν γίνεται από το τίποτα, έτσι και τα καμώματα του «μετα-μοντερνισμού» έρχονται να συνεχίσουνε τη διαδρομή που άρχισε με τα «κοσμοσωτήρια» χρόνια της Αναγέννησης. Βέβαια η Αναγέννηση άρπαζε ό,τι μπορούσε από την αρχαιοελληνική αρχιτεκτονική έχοντας αποκλείσει το οποιοδήποτε άλλο κλέψιμο από τα πιο κοντινά της μεσαιωνικά χρόνια (που τα θεωρούσε και… βάρβαρα) ενώ οι αμαρτωλοί και κλέφτες κλέβουν και λεηλατούνε αδίστακτα και ανενδοίαστα χωρίς να επιλέγουνε ανάμεσα σε κάποια στοιχεία που άλλα θα τα βρίσκανε πιο καλά και άλλα πιο κακά. Ολα επιτρέπονται αρκεί να γίνεται κάποιος ντόρος. Κι όσα γράφουν σχετικά δεν είναι παρά αχώνευτες παπαρδέλες και κούφια φραστικά «ευρήματα» για να εντυπωσιάζουν κάποιους ανήξερους μικροαστούς. Κι έτσι οι «μετα-μοντέρνοι» μάς γλυτώνουνε από τον «κατακλυσμό» της ορθολογικότητας και της λειτουργικότητας για να προβάλλουνε τώρα τους νέους διαφορετικούς θεούς, που δεν τους έχουνε ακόμα βρει μα που θα τους βρούνε όπου νά ‘ναι

 

Αρης Κωνσταντινίδης, «Αμαρτωλοί και κλέφτες ή η απογείωση της αρχιτεκτονικής» Εκδόσεις Αγρα, 1987

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s