Γ. Ξανθούλης, Επιτέλους… φτωχοί!

…Να ξαναγίνουμε φτωχοί. Οπως ήμασταν πάντα. Οπως οι ήρωες των παλιών αναγνωστικών που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες. Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια στο τραπέζι και να φάει το σεμνό φαγητό -όσπρια πεντανόστιμα και ζαρζαβατικά με μαύρο ψωμί μοσχοβολιστό- ενώ η γάτα και ο σκύλος περίμεναν στωικά να ‘ρθει η σειρά τους… Να ξαναγίνουμε φτωχοί όπως ήμασταν πριν σαράντα και πενήντα χρόνια. Τότε που ονειρευόμασταν εν μέσω γκρι, μπλε και μπεζ χρωμάτων, τότε που καμιά Ελληνίδα δεν φιλοδοξούσε να γίνει ψευδοξανθιά, τότε που η λάσπη κολλούσε συμπαθητικά στα παπούτσια μας και οι αυθεντικοί ζήτουλες βρίσκονταν έξω απ’ τις εκκλησιές περιμένοντας το τέλος της λειτουργίας και του μνημόσυνου. Να ξαναγίνουμε φτωχοί πλην τίμιοι, χωρίς κινδύνους να ξεστρατίσουν οι αρχιμανδρίτες προς την ψηφιακή παιδοφιλία. Να βρούμε ξανά τις σωστές μας κλίμακες χωρίς αγωνία παρκαρίσματος και παχυσαρκίας. Να ξαναβρούμε τη γεύση του «μπατιρόσπορου», των ελαχιστοποιημένων αναγκών, να ανακαλύψουμε εκ νέου τον ποδαρόδρομο και το συγκινητικό μοντέλο της «γυναίκας της Πίνδου». Μόνο με τέτοιες ηρωικές διαδρομές ενδεχομένως να ακυρώσουμε το κόμπλεξ μας έναντι του Μπραντ Πιτ και της Ναόμι Κάμπελ. Να ξαναβρούμε -γιατί όχι- και τους παλιούς καλούς εχθρούς (κυρίως από τα βόρεια) που σήμερα τους έχουμε σκλάβους στα παβιγιόν μας. Να ξετρελαθούμε από την επικοινωνιακή μας υστερία με τα σιχαμένα κινητά τηλέφωνα που κατάργησαν κάθε έννοια ιδιωτικής ζωής. Να σκάψουμε στις αυλές -όσοι έχουν αυλές- και να κάνουμε παραδοσιακούς ασβεστόλακκους για να ασπρίζουμε τα δέντρα έτσι για καλαισθησία και υγεία. Να βρούμε πάλι τη σημασία του χώματος καταργώντας το καυσαέριο του επάρατου τρέχοντος πολιτισμού. Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Εθνους. Να προσδιορίσουμε ξανά την ντροπή και τον «σεβασμό» προσέχοντας το βλακώδες λεξιλόγιο των τέκνων μας. Επιτέλους, όποιο τέρας βρίζει ή χρησιμοποιεί την πάνδημη και πολυμορφική λέξη «ΜΑΛΑΚΑΣ» πάνω από εκατό φορές την ημέρα να το μπουκώνουμε με «κόκκινο πιπέρι εξόχως καυτερό», όπως τον καιρό της εξαίρετης φτώχειας μας. Να μάθουμε να χρησιμοποιούμε τα κουλά μας χέρια σε δουλειές που σήμερα δίνουμε του κόσμου τα λεφτά, όπως μεταποίηση ρούχων, αλλαγές γιακάδων στα πουκάμισα, καρικώματα στις κάλτσες, υδραυλικές και σχετικές εργασίες. Να απαγορευτεί διά ροπάλου το γκαζόν που για μας τους πρώην φτωχούς δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Στη θέση του να φυτευτούν λαχανικά ή και οπωροφόρα για να μην καλοσυνηθίζουμε την κάστα των μανάβηδων. Κάποτε ο μαϊντανός, τα κρεμμύδια και τα σκόρδα ήταν τα βασικά καλλωπιστικά των κήπων μας. Να επανακτήσουμε το κύρος μας, χρησιμοποιώντας βοϊδόπουτσες, βέργες κι ό,τι τέλος πάντων απαιτούσε ο βασικός σωφρονιστικός κώδικας τα χρόνια της περήφανης ανέχειας.

Σταματήστε τις ψυχολογίες και τις παραφιλολογίες για τα «τραύματα» των παιδιών.

Μόνο λύσεις γήινες και πρακτικές -χωρίς ενστάσεις από τον Ρομπέν της ευαισθησίας, τον ΣΥΡΙΖΑ- θα αποκαταστήσουν την τρέλα και το χάος που υπαινίσσονται οι στατιστικές.

Να θυμηθούν οι Νεοέλληνες πως προέρχονται απ’ τον Μεγαλέξανδρο, από τον Μιλτιάδη, τον Αριστείδη και προφανώς απ’ τον… Αλκιβιάδη, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να βάλουν σε ενέργεια τον «δίκαιο θυμό» αν συμπέσουν με ληστές τραπεζών, περιπτέρων, σούπερ μάρκετ και κοσμηματοπωλείων. Κανένας δισταγμός. Τα παλιά χρόνια για ψύλλου πήδημα σε μπαγλάρωναν. Θυμήσου και κόψ’ τους τα χέρια ή και τα αχαμνά. Επιτέλους ας σταματήσουμε την ευρωπαϊκή μας ψυχοπάθεια. ΠΟΤΕ κανένας Ελληνας δεν έγινε σωστός Ευρωπαίος. Ούτε καν ο Αβραμόπουλος ούτε καν ο Σημίτης και άλλοι τέτοιοι που μου διαφεύγουν. Απ’ τον καιρό που σταματήσαμε να θυμώνουμε σωστά, την πατήσαμε. Σταματήστε το «ντόπινγκ» με το τσουλαριό των λαϊκών ασματομουλάρων. ΠΟΣΟΥΣ ΠΙΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΕΣ ΧΩΡΑ Η ΕΛΛΑΣ, κύριοι καναλάρχες της πλάκας; Δεν είναι καιρός να ξεβρωμίσει ο τόπος απ’ τους εκφραστές του τραγουδιστικού Κάμα Σούτρα; ΠΟΙΟΣ θα μαζέψει τις ελιές στα περιβόλια όταν ο κάθε πικραμένος ονειρεύεται να γίνει αφίσα στη Συγγρού; ΠΟΙΟΣ θα καθαρίσει τη Συγγρού απ’ το αίσχος της καψουρικής ταπετσαρίας, κύριοι δήμαρχοι; Οι τραβεστί; Οι καημένες οι τραβεστί έχουν άλλες υποχρεώσεις…

Μη φοβάστε τη φτώχεια. Η πατρίδα μας είναι ευλογημένη έστω κι αν δεν παράγει λαμαρίνες αυτοκινήτων ή καλής ποιότητας νάρκες και όπλα για τους τριτοκοσμικούς.

Θυμηθείτε την ευλογία του ελαιόλαδου, της κορινθιακής σταφίδας, του χαλβά Φαρσάλων, των εσπεριδοειδών, της σαρδέλας και των λατρεμένων ραδικιών. Λάδι, χόρτα, ελίτσες, λίγο τυρί και ψωμί ζεστό, να φρεσκάρουμε στο μνημονικό μας το παλιό αναγνωστικό του Δημοτικού. Το ξέρω πως είναι ζόρι να κόψουμε το σούσι απότομα, όμως ήρθε ο καιρός να αναβιώσουμε την όπερα της πεντάρας, της δεκάρας και των άλλων χρηστικών μας αξεσουάρ. Μια δοκιμή νομίζω πως θα μας πείσει, τώρα μάλιστα που ξεκινά και το Τριώδιο. ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΣ και ο θεός των μικρών πραγμάτων μαζί μας.

ΠΗΓΗ: Ελευθεροτυπία, 07/02/2009

Advertisements

25 thoughts on “Γ. Ξανθούλης, Επιτέλους… φτωχοί!

  1. Στην Ελλάδα, οι διανοητικές παρεμβάσεις και τα χολερικά ξεσπάσματα ανθρώπων οργισμένων που δεν κατόρθωσαν ποτέ να γίνουν σημαντικοί στα ίδια τους τα μάτια συχνά συγχέονται.

    Μπορούμε να μάθουμε να ζούμε απλούστερα, ναι. Σε κάποια πράγματα. Να αγαπάμε τη φύση, να καλλιεργούμε κήπους. Αλλά υπάρχουν και ένα σωρό άλλα στα οποία πρέπει να μάθουμε να ζούμε πολύ πιο πολύπλοκα. Και τούτος εδώ φαντασιώνεται μια χώρα εγκλωβισμένη στον κόσμο του Μίμη, της Έλλης και της Λόλας, μια χώρα χωρίς ασπρόμαυρη, χωρίς ομοφυλόφιλους και ποιητές, χωρίς λεσβίες, χωρίς μετανάστες, αλλόθρησκους, αλλόφυλους, χωρίς φρικς, χωρίς αναρχικούς, σιτουασιονιστές, σουρεαλιστές και κομμούνια· χωρίς εμένα. Μια ασπρόμαυρη σταλινικο-λαϊκιστικο-φασιστική ονείρωξη. Το Pleasantville σε ελληνική έκδοση.

    Οπότε του αφιερώνω το κλιπάκι που τον μεταφράζει.

  2. Αντώνη, καλως ήρθες. Διαφωνώ μάλλον πλήρως. Δεν πρόκειται για διανοητική παρέμβαση, πρόκειται για υπενθύμιση βασικών διδαγμάτων του κοινού νου. Τώρα, το «ασπρόμαυρη σταλινικο-λαϊκιστικο-φασιστική ονείρωξη» εξαρτάται από το νόημα που θα του προσδώσει όποιος το διαβάζει. Αν κάποιος έχει αυτήν την προδιάθεση που αναφέρεις προφανώς θα το δει έτσι, τι να κάνουμε.
    (Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι ότι δεν είναι ασπρόμαυρη)
    (Είσαι σίγουρος ότι το κείμενο δεν έχει σιτουασιονιστικά μοτίβα;)

  3. No prob που διαφωνείς herr k. Και να απολογηθώ καθυστερημένα για το οξύ του τόνου μου πρώτη φορά που αφήνω σχόλιο. Ήμουν αγενής. Αλλά αυτό το κείμενο με βγάζει απ’ τα ρούχα μου, είναι αλήθεια.

    Καλή συνέχεια.

  4. Μπα, διαφωνώ με αυτό (και εμμένω σε αυτό που είπα στο άρθρο που λίνκαρες); Έπρεπε να έχω συγκρατήσει τα νεύρα μου και να γράψω αυτό που με ενόχλησε πιο ήρεμα και πιο παραγωγικά.

    Ιδιαίτερα για πρώτο σχόλιο, δεν ήταν σωστό. Αλλά anyway. Νομίζω ότι είπα αυτό που είχα να πω για το κείμενο, έστω και πολύ πιο άσχημα από ό,τι θα ήθελα.

    Οπότε σε χαιρετώ και υπόσχομαι άλλη φορά να είμαι πιο συγκρατημένος ;-)

  5. από όσο φαίνεται, οι κήποι με τα ζαρζαβατικά, η φασολάδα, τα παραμύθια της γιαγιάς και η μη κατάχρηση των κινητών εναντιώνονται στους ομοφυλόφυλους, τις λεσβίες, τους μετανάστες, ακόμη και στην ποίηση. τουλάχιστον αυτή την αίσθηση αποκόμισα

  6. Εύλογη απορία, Γιάννη. Υποθέτω ότι κάποιες λέξεις ή χωρία του κειμένου ενεργοποίησαν αντανακλαστικά απόρριψης.

    Από τα κορυφαία: «που οι γιαγιάδες έμοιαζαν με γιαγιάδες κι όχι με συνταξιούχες πόρνες»

  7. Να ένα: «Οπου οι μπαμπάδες επέστρεφαν το μεσημέρι για να καθήσει ΟΛΗ η ελληνική οικογένεια.»

    Ετεροκανικότητα και ξερό ψωμί (με φασολάδα). Και υπάρχει πλήθος άλλων.

    Και δεν πρόκειται για αντανακλαστικά αλλά για ανάγνωση των ιδεολογικών διακυβευμάτων που ενέχονται στην ιδέα της αναγωγής του πλήρως ιδεολογικού παρελθόντος της πατριαρχίας, της πυρηνικής οικογένειας, και της ψευδο-οργανικής κοινότητας του ομοιογενούς έθνους–«Ζήτω η Ελλάς!»–σε ουτοπία. Είναι πολύ επικίνδυνα φλερτ με τον λαϊκισμό αυτά.

    Χωρίς να θέλω να γίνω δυσάρεστος, θα περίμενα από τους εκλεκτούς συντρόφους της παρέας να έχουν περισσότερες αντιστάσεις απέναντι σε αυτού του είδους τις «εναλλακτικές» στο σκοτεινό παρόν.

  8. Α, εδώ τα χαλάμε! Το ιστολόγιο δεν είναι αντι-πατριαρχικό, να μην πω ότι είναι ακραιφνώς αντι-φεμινιστικό και γίνω υπερβολικός – βλ. και περίληψη της Βιλάρ. Βέβαια οι γνώμες των αντιφρονούντων αντιμετωπίζονται με το δέοντα σεβασμό (και πατρική στοργή…). ;-p

  9. Καλησπέρα Κ.,
    Όλα αυτά μου φέρανε στο του δύο πράματα…
    — Το να βράσω μια φασολάδα και να την πατήσω στο μπουκοβο , καυτή και καυτερή συνάμα..
    — Το να βράσω τα πτυχία τους…

    Ιωάννη, εσένα σ’αρέσει η φασολάδα ή είσαι μοντέρνος;
    ;)

  10. Herr K.,

    Σας ευχαριστώ που με βοηθήσατε να δω (αγνοούσα τη δημοσίευση στην Ε) ένα από τα συγκινητικότερα και τα πιο ειλικρινή κι ευθύβολα κείμενα των τελευταίων μηνών!
    Ασύγκριτο!

  11. Παράθεμα: Ευγενείς διάλογοι/Τα όρια της ταπείνωσης « Thethreewishes’s Weblog

  12. HerrK,
    ναι αλλά όταν η κοινωνία της αφθονίας εκλείψει, τότε -κατά κονδύλη- θα εκλείψει κι ο πλουραλισμός των αξιών. δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι, αν και πάντοτε υπήρχαν, στο βαθμό που έχουν γίνει αποδεκτοί, είναι δείγμα της ευημερίας/αφθονίας μιας κοινωνίας όπου καθένας μπορεί να βολεύεται δίχως να συγχίζεται με τα γούστα του άλλου.
    άρα, για να έρθει το ήθος που οραματίζεται ο συγγραφέας θα πρέπει να κοπεί βίαια ο πολύς ηδονισμός και καλοπέραση.

  13. ή ως φασολάδα bio σε trendy καταστήματα. Χρήσιμο που διευκρινίζεις, Γιάννη, το περί βίας των συνθηκών. Βοηθάει να μη διαβαστεί το κείμενο ως νοσταλγικό (απλώς) ούτε ως ουτοπικό, αλλά ως απλή υπενθύμιση ότι το τρένο με το οποίο ταξιδεύουμε μπορεί και να τρέχει πιο σιγά και ότι σε τελευταία ανάλυση δεν είναι το μοναδικό τρένο

  14. πω πω τι ωραια

    »Να εφεύρουμε τις παλιές νοσοκόμες που σέρνονταν από σπίτι σε σπίτι ρίχνοντας ενέσεις πενικιλίνης στα οπίσθια ολόκληρου του Εθνους.»
    τις θυμαμαι αυτές τις ενεσεις…

    Ωραια νοσταλγια παιδά..
    Να θυμηθουμε και τον απά , τον χωροφυλακα , τα πιστοποιητικά κοινωνικών φτρονηματων , την εξορια , το ξυλο , την υποκωφη μοχθηρια που συνοδευε την φτωχεια , την αγχωμένη μαλακια – Διδυμοτειχο Μπλουζ -το Κωσταλέξι, τους θαμενους σκελετους του εμφυλιου , τον Τρόμο..την αλικη Βουγιουκλακη , την Αννα Μαρια , την Φρειδερικη ,, τον Παπαδοπουλο να ουρλαιζει , τονΠαττακο με το Μυστρι, τις γυναικες με τα αξυριστα ποδια και το μουστακάκι, τo κιτς της φτωχειας κατω απο το πεπλο του νεοπλουτιστικου κιτς ,την Ελλαδα του 60 να αναστεναζει στα Γηπεδα οπως αλλωστε και τωρα . Αυλαια .

  15. απο την αλλη να ομολογησουμε οτι παρολα αυτά τα νοσταλγουμε ολα αυτά : Τις πρωτες τουρκικες ταινιες με την Χουλια Κοσιγιτ που τις βλέπαμε σκαρφαλωμένοι πάνω στα δεντρα στα θερινα σινεμά (θυμαμαι ενα που επεσε ροσπαθωντας να τραβηξει .., Την Μαλιτσια με τηνΛαουρα Αντονέλι , την πρωτη μαθητική διαδηλωση με συνθημα ‘Μαλια παιδεία ελευθερια το 1974, τον σινεμα Ελλησποντος με εργα του Γκουσγκουνη ,την ομαδικη κοπάνα , παλιοτερα την λαμπα πετρελαιου, το χωριο η Βρυση , Γκιαουρ Ταρζαν , Ο Υπερανθρωπος , ο Μικρος Σεριφς και ο Μικρος Ηρωας , γορτε για την Πολεμική αρετη τωνεηνων και το καμάκι, Γκιζελα Νατλι, και Ζωή Λακσαρη ,παλια τευχη της Διαπλασης των Παδων που ειχα ανακαλύψει σε μια αποθηκη,τ εργο Λαβ στορυ που αλλαξε τον ρουν της ιστοριας , παρτυ με Βερμουτ,γα… τη Νοσταλγια μου γα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s